Het is een bijzondere maandagochtend in het Apeldoornse stadhuis, met families van eerdere slachtoffers, bewaking, politie, veel emotie, en uiteindelijk, dan toch, een ja-woord achter gesloten deuren. De 41-jarige Martin Bruins trekt een spoor van rampspoed.
Laatstelijk kwam hij in het nieuws omdat hij de 17-jarige Prescilla ontvoerd zou hebben. Na negen weken en tussenkomst van de politie keerde ze terug. Ook haar familie en nieuwe vriend zijn deze maandagochtend aanwezig om Anita van Houten tegen te houden. De ex en moeder van Bruins' kinderen wil de trouwerij ook tegen houden. "Iemand moet nu toch opstaan'', roept ze steeds maar weer.
De vader van de bruid is wanhopig. "Ik sleep haar mee en zet 'r bij het eerste beste politiebureau af. Iemand moet dat meisje toch laten zien waar ze mee bezig is'', zegt Jan van Houten. Samen met zijn zoon is hij in het holst van de nacht uit zijn woonplaats Leeuwarden vertrokken. Dochter Anita heeft hij twee maanden niet gezien. In die periode heeft ze besloten te trouwen en is ze zwanger geraakt van de man die als volkszanger Martin Melro bekend staat.
Even voor negen uur arriveren Martin en Anita, in hun dagelijkse kloffie. Van alle kanten schreeuwen mensen, roepen Anita toe bij zinnen te komen. Schelden Bruins de huid vol. Het bruidspaar vlucht het beveiligingshokje in en laten Bruins' broer en een ingehuurde bewaker achter.
Een patstelling van een paar uur volgt met koortsachtig overleg bij bewaking en gemeentelijk apparaat. De emoties bij de mensen die koste wat kost het huwelijk tegen willen houden lopen op. Martins broer staat er onbeholpen tussen. "Ik weet ook niet wat mijn broer allemaal precies gedaan heeft hoor'', zegt hij maar weer.
De beveiliger, ingehuurd omdat Bruins hem had verteld dat hij nogal veel oploop verwachtte omdat hij een bekende volkszanger zou zijn, voelt inmiddels ook nattigheid. De families willen zijn gage wel betalen, als hij maar ophoepelt.
Vader en zoon Van Houten worden meegenomen. Krijgen van de burgerlijke stand te horen waarom ze geen bezwaar kunnen aantekenen zoals ze kennen uit Amerikaanse films. Anita komt uit het bewakingshokje en praat met haar familie in een besloten ruimte. Het draait op niets uit.
"Ik zie de angst in haar ogen'', zegt vader verslagen als hij zich weer bij de groep voegt. "Maar ze wil trouwen. Wat moet ik nu toch. Ze is 24. Je hebt niks meer te zeggen. Ze heeft geen idee waar ze aan begint. Geen huwelijkse voorwaarden en hij staat stijf van de schulden.''
En terwijl de families buiten wachten en sigaretten rokend de tijd aan elkaar rijgen komt ineens de onheilstijding: 'ze zijn getrouwd', meldt een van de mensen verbijsterd. "In het hokje van de bewaking.'' Vader slaat de ogen neer. Zijn kans is verkeken. "Hij wordt straks toch gelyncht'', vergoelijkt een van de anderen. Vader en zoon reageren er niet op. Hun strijd is gestreden, en verloren.
Een taxi rijdt voor. En met snelle tred verdwijnt het pasgetrouwde stel. Het feest dat 's avonds gegeven zou worden is afgelast. Door de horecagelegenheid. "Hij heeft zijn aanbetaling niet gedaan. Ik houd de deur dicht'', besluit de horecaman.
